Posts tagged verhaal
Posts tagged verhaal
4 notes &
Ik hoef niet in de spiegel te kijken om te zien dat ik oud ben. Opeens op de moederfiets op straat, kwart over vijf, overviel het mij. Achterop zat mijn dochter: ze is nu ruim twee en een half. Ik fietste wat sneller dan normaal, want het begon een beetje te regenen en het zag eruit alsof het zometeen keihard zou gaan onweren. “Papa fietst snel!”, riep ik naar de peuter achterop, “voordat het gaat onweren moeten we thuis zijn!”. “Ik voel druppels op mijn kop!” riep ze terug. “Voel je druppels op je hoofd? papa ook”.
We fietsten langs een paar pubers die stil stonden op hun fiets en een energydrankje aan het drinken waren. Ze keken naar mij en ze zagen een oude man. Ik dacht terug aan toen ik ‘s avonds na het uitgaan met wat vrienden op onze fietsen stond na te praten - voor mijn gevoel niet eens zo lang geleden.
Maar kijk eens waar ik nu was: een eigen huis, een eigen tuin, een moederfiets en ook nog eens een dochter en een zwangere vrouw.
Gelukkig waren we op tijd in onze tuin. Ik zette de fiets in de schuur en rende naar de achterdeur. Vlug ging ik naar binnen. Het begon te stortregenen. Julia had haar schoenen en jas nog aan terwijl ze op de deurmat naar buiten stond te kijken.
“Ik wil naar buiten.” zei ze, “waar is mijn paraplu?” Ik keek naar buiten. Het regende heel hard, de regen ketste op de terrasstenen bijna een centimeter omhoog. “Ik wil naar buiten”, herhaalde ze. Ik liep naar de gang en pakte een paraplu. “Hier.” zei ik, terwijl ik de paraplu opende en aangaf. Onder de paraplu liep ze naar buiten. Ze genoot van het geluid dat de druppels maakte.
Ik stond binnen: Droog en oud.
(Na nog geen minuutje wilde ze alweer naar binnen.)
2 notes &
Het is vrijdag afgelopen week. Daar sta ik bij de patatboer in de stad. Het is niet dat ik elke vrijdag patat eet. Wel vaak. Dat zijn de voordelen van een ongeorganiseerd bestaan. Op de dag zelf bepaal ik wat ik ga eten. Vaak bepaal ik op vrijdag dat ik patat ga eten.
Het is druk bij Bram (de snackbar). Achter de toonbank staan ze met tegenzin te werken. Logisch als het zo druk is. Veel te veel klanten met van die irritante en domme vragen. “Heeft u ook vegetarische runder kroketten?” Of iets kost 3.80 en de klant vraagt of ze er misschien 20 cent bij wil.
0 notes &
Gisterochtend zat ik en nog vier andere mensen vast in de lift. Ik was onderweg naar de zevende. Maar de lift bleef net iets onder de derde verdieping stilstaan. Voordat ie stopte bewoog de lift nog een beetje schokkerig (een stukje omhoog en weer een stukje omlaag). Misschien was dat het moment geweest om te panieken. Maar niemand raakte in paniek. Secondes tikte voorbij.
0 notes &
Isla Margarita 2002.
In een cafe hangen de muren vol met foto’s van mensen die het er gezellig hebben. Een leeg cafe met een muur vol foto’s.
Kakkerlakken. Ik word wakker en precies boven mij op het plafond zit een kakkerlak. Eerst durf ik niet te bewegen. Zoals bekend walg ik van insecten. Kakkerlakken schijnen banger te zijn voor mij dan ik voor hen. Ik kan het mij werkelijk niet voorstellen.
0 notes &
Het is de eerste week van december. Buiten is het donker en de gevoelstemperatuur is alleen daarom al tien graden lager. Ondanks dat het nog maar net zeven uur is, is het niet leeg op straat. Eigenlijk is het altijd druk in de stad. Het heeft misschien een uurtje geleden nog geregend. Op de radio wordt gewaarschuwd voor een opvriezend wegdek.
Ik ben op weg naar de tramhalte en de bushalte, want dat wordt bepaald door het toeval. Is de tram er als eerste of zou het de bus zijn? Natuurlijk, er zijn busdiensten en tramregelingen. Voor alles is in Nederland wel een planning gemaakt, maar het is in de vier jaar dat ik deze route loop duidelijk geworden dat het een verrassing zal blijven tot het laatste moment. De universele onvoorspelbaarheid is zoveel groter dan dat onze cultuur wil toegeven.
0 notes &
Gisterochtend zat ik en nog vier andere mensen vast in de lift. Ik was onderweg naar de zevende. Maar de lift bleef net iets onder de derde verdieping stilstaan. Voordat ie stopte bewoog de lift nog een beetje schokkerig (een stukje omhoog en weer een stukje omlaag). Misschien was dat het moment geweest om te panieken. Maar niemand raakte in paniek. Secondes tikte voorbij.
0 notes &
Ik stond in de metro en vlak tegenover mij stond een moeder, een dochter en een iets jonger zoontje. Het waren overigens duidelijk broer en zus, ze leken qua uiterlijk op elkaar. Ze hadden ook allebei een opgerold metrokrantje in de hand. Als je een hamer hebt lijkt alles op een spijker, en als je een opgerold metrokrantje beet hebt, wil je ook maar een ding doen: slaan.
0 notes &
1995 was het laatste seizoen van het programma Poetry People. Dit was een VPRO programma over het nieuw aanstormend dichterstalent van Nederland. In 1995 beschouwde ik mezelf nog als aanstormend talent en zonder verwachtingen stuurde ik een gedicht in.
Ik was verbaasd toen ik twee weken later gebeld werd met een uitnodiging om voor een live-interview in het programma te komen. Ik voelde me vereerd en ik stond te popelen om mijn vijftien minuten beroemd zijn te claimen. Goed, er keken misschien slechts 40.000 mensen naar het programma, maar je moet ergens beginnen op weg naar de Nederlandse schrijvers-top.
0 notes &
Toen ik in de laatste klas zat van de basisschool, was ik in het geheim verliefd op een meisje dat op onze school -in de één na laatste klas- kwam. Het was geheim, niet zozeer omdat ik het haar nooit verteld had, maar meer omdat ik pas jaren later realiseerde dat ik verliefd was. Haar naam was Brenda. Ze was een bijzonder knap meisje. Brenda was een beetje kleiner dan ik en ik herinner me dat ze een geweldige lach had.
0 notes &
Iedere woensdag wanneer we moesten gymen, klonk het weer: “Okay, maak teams”. Op de een of andere manier waren sporten die je in je eentje moest doen (denk aan tafeltennis en badminton) ondergeschikt aan teamsport. Iedere week moesten er teams gemaakt worden.
Bij het kiezen van een team was het belangrijk om te weten wie in welke groep thuishoorde. Er waren in onze middelbare school klas 4 groepen:
