Gisterochtend zat ik en nog vier andere mensen vast in de lift. Ik was onderweg naar de zevende. Maar de lift bleef net iets onder de derde verdieping stilstaan. Voordat ie stopte bewoog de lift nog een beetje schokkerig (een stukje omhoog en weer een stukje omlaag). Misschien was dat het moment geweest om te panieken. Maar niemand raakte in paniek. Secondes tikte voorbij.

Van de vijf waren er twee vrouw. Mannen hebben allemaal dezelfde standaardfantasie. Zit je klem in een lift? dan moet er geneukt worden! Vrouwen schijnen andere dingen te denken in een vastgelopen lift. Eéntje sprak met zwoele stem “Laten we de hulplijn indrukken.”

Het vreemdste was dat de hulplijn (de alarmknop in de lift) bij een servicedesk leek aan te komen waar ze niets van onze vastgelopen lift afwisten. Zo vroeg de stem ons “Welke lift? in welke plaats? weet u het adres ook?” Terwijl ik altijd een grote led-display (à la een war-room) voor me zag, waar het bewuste alarmbelletje een lampje zou doen oplichten. Deze kapot gemaakte illusie maakte me nog het meest ongerust. Hoe lang zou het duren voordat een monteur de lift zou hebben gevonden als hij de juiste toren niet eens wist? Ik zag hem al in de dagelijkse file vaststaan bij Delft.

Het duurde ongeveer een uur. Mijn bevrijder heb ik nooit gezien, Opeens bewoog de lift weer en stopte hij op de tweede verdieping. We stapten uit en de liftdeur ging weer dicht. Iemand drukte op het liftknopje en na een tijdje kwam er een andere lift. Als lemmingen stapten we weer in.