Toen ik in de laatste klas zat van de basisschool, was ik in het geheim verliefd op een meisje dat op onze school -in de één na laatste klas- kwam. Het was geheim, niet zozeer omdat ik het haar nooit verteld had, maar meer omdat ik pas jaren later realiseerde dat ik verliefd was. Haar naam was Brenda. Ze was een bijzonder knap meisje. Brenda was een beetje kleiner dan ik en ik herinner me dat ze een geweldige lach had.

Het moment dat me het meeste van haar is bijgebleven was een keer dat ik op het schoolplein aan het spelen was met een jojo. Er waren een paar irritante andere kinderen bij komen staan en zij hadden de tijd genomen om mij te overtuigen hoe verschrikkelijk stom ik en mijn stomme jojo was. Het was een vrij benarde situatie. Precies op dat moment liep Brenda naar ons toe en ze zei iets waarin ze de andere kinderen duidelijk maakte dat ze gewoon allemaal jaloers waren en dat zij in ieder geval wel onder de indruk was van mijn jojo-tricks. Het groepje zag dat mijn zelfvertrouwen door haar opmerking groeide en de lol was er voor hen gelijk af. Ze lieten ons alleen achter. Het enige wat Brenda deed was vriendelijk naar me lachen, en dat was dat. Nog geen liefdesverklaring op dit moment.

Drie jaar later had ik een stageweek en moest ik elke dag een behoorlijk eind reizen naar mijn tijdelijke werk. Op de tweede dag kwam ik Brenda zomaar tegen in de metro. Ik was enorm blij over het feit dat ze me nog herkende en we praatten over koetjes en kalfjes. Ze moest helaas uitstappen bij een of ander metrostation en toen ze weg was, realiseerde ik me voor het eerst dat dit meisje mijn allereerste liefde voor het leven was: Brenda was perfect. De andere dagen in die week, speurde ik de metro af, maar  heb ik haar niet meer gezien en ik zweer je dat ik haar achternaam was vergeten (en tijdens het gesprekje eerder durfde ik haar achternaam ook niet te vragen); Dus ik kon haar niet bellen.

Jaren gaan voorbij.

Op zomaar een dag in het begin van mijn twintiger jaren werkte ik in een winkel en liep Brenda een keer de winkel in. Zij was niet alleen, ze had haar moeder en haar piepjonge zusje bij haar. Brenda had nog steeds dezelfde pinball-smile. Deze keer besloot ik om geen enkele mogelijkheid meer verloren te laten gaan. Dus zodra ik oogcontact met haar maakte, sprak ik haar aan. Ze wist nog steeds wie ik was en dat was mijn signaal om haar te vertellen dat ik van haar hield: Dat wil zeggen, ik schraapte al de moed bij elkaar die in mijn lichaam aanwezig was en vroeg haar of ze een keer met me wilde uitgaan. Ze glimlachte weer en wees naar haar kleine zusje (we zijn inmiddels 6 jaar later en ik weet de woorden nog letterlijk): “Nou, Ik heb nu een dochtertje en ik ben gelukkig getrouwd. Het leven gaat door, Martijn.”

Ik denk niet eens dat ik me schaamde voor de situatie waar ik mezelf (en haar) in had gemaneuvreerd. Nee, ik schaamde me alleen over het feit dat ik haar nooit eerder had uitgevraagd.

geschreven in 2001