Het zal geen verrassing zijn dat ik het in principe niet zo op heb met de aanstellerigheid van topsporters. Altijd maar die drang om zichzelf te willen bewijzen. Desondanks is dit de tweede of derde keer dat ik de marathon in Rotterdam bekijk vanaf de straat. De lopers rennen bij mijn huis voorbij om 12:00 uur, 12:30 komen ze weer de andere kant op en 13:30 lopen ze voor de derde keer langs. De route van de marathon is mij een groot raadsel.

Toch kan ik genieten van de marathon. Zo zijn er lopers die al ingehaald zijn door de schoonmaakwagens, maar toch doorlopen. Deze mannen halen het niet binnen 2 uur en 15 minuten. Ze zijn ruim 4 en een half uur onderweg. Als ik hen zie lopen denk ik de overmoed te zien, waarmee ze aan de tocht zijn begonnen. Ik stel mij voor dat ze ooit hebben geroepen (met een biertje teveel op): “Tuurlijk haal ik dat ook makkelijk. Niet met dezelfde toptijden als die Keniaan, maar ik haal het wel.” Slacker-sportlui, maar dan niet slacken, want ze lopen het wel. … Sommigen.

Terug naar de aanstellerigheid die je op zo’n dag meemaakt.

De Coolsingel, 200 meter voor de finish. De grote namen waren allemaal al lang en breed langs gelopen. Ik keek naar de mensen in het publiek. Er stond een moeder met haar kleine dochtertje. Het blonde dochtertje had een spandoek beet. Plotseling riep de moeder: “Ja! daar komt papa. Hou je spandoek omhoog.”

De moeder en dochter hadden waarschijnlijk in het grootste geheim aan het spandoek gewerkt. Bijna had papa het spandoek gezien, toen hij gisteravond vol zenuwen over de marathon vandaag opeens een kast op zolder begon op te ruimen. Gelukkig kon de moeder hem met koffie naar beneden lokken. Handig had zij toen het spandoekje verplaatst naar de kamer van de dochter. Vader had het spandoek dus nog niet eerder gezien.

“Snel, hou je spandoek omhoog!” herhaalde de moeder. Het meisje liet het spandoek bijna uit haar handen vallen. Daarmee zou een mooi familiemoment dan kapot worden gemaakt en ze zou het zich de rest van haar leven kwalijk nemen als ze niet op het juiste moment het spandoek had getoond. Gelukkig ging het net goed, en hield ze het spandoek strak boven haar hoofd vast.

Pa kwam aangerend, geconcentreerd op het lopen. Moeder juichte. Het meisje hield het spandoek omhoog en riep “Hoera papa!”. De vader keek niet op of om. Hij rende door. Hij moest een tijd neerzetten die beter was dan de tijd van vorig jaar. Het meisje was teleurgesteld en ze vroeg zich af of haar papa haar wel gezien had.

Voor mij was het duidelijk: in plaats dat de vader koos om samen met zijn familie te genieten, was het voor hem belangrijker om die ene minuut sneller te zijn en ze te negeren. Het was de aanstellerigheid van een topsporter: hij won een minuut en verloor mijn respect.

geschreven in ±2001