Er schiet me opeens iets te binnen over de lagere school. Komt vast door de intocht van sinterklaas die eraan zit te komen. Ik zat in de laatste klas van de hogere school. In onze tijd heette dat nog gewoon klas 6.

Mijn beste vriendje Matthijs was eveneens het zoontje van de schoolmeester. Dus toen de meester rond 5 december de staf van sinterklaas moest gaan ophalen bij een andere school in Hellevoetsluis wees hij Matthijs aan. (Ik vermoed dat vanwege bezuinigingen de twee scholen maar 1 staf hadden).

Matthijs mocht natuurlijk één iemand uitkiezen om mee te helpen met dragen. Gelukkig voor mij, koos hij mij. We mochten die staf tijdens schooltijd gaan halen. Achteraf is het wel wreed van die leraar, om Matthijs maar één persoon te laten kiezen. Er waren namelijk maar drie jongens in de 6e klas: Matthijs, Dennis en ik. Dennis zal best wel een trauma hebben overgehouden aan het feit dat hij bijna nooit mee mocht, omdat Matthijs altijd mij koos.

Anyway, Matthijs op de fiets naar die school en ik achterop. Bij de andere school in het grootste geheim de staf gekregen (de kleine kinderen mochten natuurlijk niet weten dat de staf van sinterklaas verhandeld werd) .

Ik weet nog dat ik enorm gedesillusioneerd was toen bleek dat die staf helemaal niet van massief goud was. Sterker nog hij was niet eens van metaal. Het kreng was gewoon van hout en helemaal bovenin (het gekrulde stukje) was van triplex. Achteraf logisch, immers als het echt goud zou zijn geweest, dan zou er niet bezuinigd hoeven te worden.

Wij dus weer met de fiets terug. Ik achterop met in mijn hand de staf van sinterklaas. Ik weet niet meer precies of het mijn schuld was of niet, maar op een gegeven moment komt het gekrulde stuk in de malle molen van het voorwiel van de fiets van Matthijs. Als een cirkelzaag lieten de spaken van het wiel het stuk hout letterlijk ontploffen.

Je begrijpt dat de weg van de plek van het ongeluk naar het klaslokaal ongeveer de langste weg is geweest die we ooit hebben moeten afleggen met z’n tweeën. Oh. Oh. Oh… hoe ik had gewild dat Matthijs voor deze ene keer Dennis had gekozen in plaats van mij.

Uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Voor de kinderen op onze school hoefden we niet geheimzinnig meer te doen. Immers ze zagen nu enkel twee ‘hogere klassers’ met een goudgeverfde stok lopen. Meer was het niet. En daarna hebben we nadat we eerst proper uitgescholden waren door de meester, ook nog een stukje hout mogen figuurzagen en verven. Onder schooltijd! 

geschreven ergens rond 2002 ± 3 jaar.